ποιες είναι και πως λειτουργούν οι τεχνικές υπονόμευσης ενός κράτους

Ο Yuri Alexandrovich Bezmenov, γιός υψηλόβαθμου σοβιετικού αξιωματικού γεννήθηκε το 1939 στην Μόσχα. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στην Novosti Press και ως πράκτορας στην KGB (Κα Γκε Μπε) αλλά και στο Κεντρικό Κομμουνιστικό Συμβούλιο τα χρόνια της Σοβιετικής Ενώσεως. Ειδικότητα του ήταν η προπαγάνδα. Λόγω διαφωνίας του με το σοβιετικό καθεστώς, τον Φεβρουάριο του 1970 διέφυγε στη Δύση και μάλιστα από την Αθήνα όπου είχε έρθει ως τουρίστας.

Μετά την παραχώρηση ασύλου από την πρεσβεία των ΗΠΑ, εγκαταστάθηκε μόνιμα στη χώρα αυτή. Σε συνέντευξη που έδωσε το 1985 όπως θα δείτε στο βίντεο(στο τέλος της ανάρτησης), εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η διαφωτιστική ανάλυση των τεχνικών προπαγάνδας που εφάρμοζαν οι σοβιετικοί από την εποχή που υπηρετούσε…

Τεχνικές που μέσα από την συνέντευξη, προκύπτει ως οφθαλμοφανές ότι έχουν εφαρμοστεί κατά γράμμα και για την πολύχρονη προετοιμασία της δικής μας κρίσης. Σκοπός των σοβιετικών κατά τον πράκτορα, ήταν η οικονομική αποσταθεροποίηση της χώρας (ΗΠΑ) και όπως βγαίνει από συνειρμούς με την σημερινή κατάσταση, προφανώς μέσα από τα ίδια σκοτεινά και υπερεθνικά κέντρα αθέατης εξουσίας που την εφήρμοσαν και στην περίπτωση της Ελλάδος αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης.

πόσα χρωστάει κάθε κράτος στα υπόλοιπα, σε διαδραστικό γράφημα

Χρήσιμο εργαλείο για να δείτε πόσα λεφτά χρωστάει κάθε κράτος στα υπόλοιπα. Δεν υπάρχουν όλα τα κράτη, αλλά αυτά που θεωρήθηκαν τα «κυριότερα», τα οποία είναι: Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, Ιρλανδία, Ελλάδα, Ιαπωνία, Γερμανία, Αγγλία και Αμερική.

Τα χρέη αφορούν τον Ιούνιο του 2011 όπως λέει στο άρθρο του το BBC, που στεγάζει αυτό το γράφημα. Το ανέβασε το λαγωνικό ο Νίκος στο nothia.wordpress.com από όπου το βρήκα και εγώ.

Δεν έχετε παρά να πατήσετε πάνω στη χώρα που σας ενδιαφέρει, και να δείτε τι χρωστάει στις υπόλοιπες. Ακολουθήστε αυτό το link.

Richard Wolff. Ο άνθρωπος, που είσαι υποχρεωμένος να γνωρίζεις

Ο Richard Wolff είναι ένας Αμερικανός οικονομολόγος παγκοσμίου φήμης. Το όνομά του έχει γίνει συνώνυμο του ανθρώπου που μάχεται ενάντια στον διεθνή καπιταλισμό (με την ευρύτερη έννοια, όχι στα πλαίσια της πολιτικής μόνο). Επίσης είναι από τους λίγους οικονομολόγους που έχουν το χάρισμα να μιλάνε, και να τους καταλαβαίνουν όλοι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως του αν έχουν σχέση με τα οικονομικά. «Πες το μου σαν να είμαι 5 χρονών» που λένε.

Είναι περιζήτητος σε όλο τον κόσμο και διαρκώς δίνει διαλέξεις που μας ανοίγουν τα μάτια. Έχει έρθει και στην Ελλάδα. Είναι από τους αγαπημένους μου, γιατί δεν μου άφησε ποτέ ένα λόγο να διαφωνήσω μαζί του σε όσα βίντεό του έχω δει.

Είπα σήμερα να ανεβάσω 2 βίντεο αποσπάσματα από ομιλίες του, (τα οποία θεωρώ και τα πιο αντιπροσωπευτικά του για την Ελληνική κρίση), γιατί αρχίζω να διακρίνω, ότι οι εκβιασμοί των πολιτικών και η τρομοκρατία της τηλεόρασης στην Ελλάδα έχουν αρχίσει να φέρνουν αποτελέσματα, και πολύς κόσμος έχει αρχίσει να αμφιβάλλει για την ψήφο του στις 6 Μαϊου. Ψάξτε και βρείτε και άλλα βίντεο του Richard Wolff στο youtube, και σας υπόσχομαι ότι θα δείτε τον κόσμο με άλλα μάτια.

Τα βίντεο είναι περσινά και πιθανόν πολλοί από εσάς θα τα έχετε ήδη δει. Αν όχι, αξίζει τον κόπο να τα δείτε.

Το πρώτο είναι απόσπασμα από διάλεξη που δίνει στους μαθητές του, όπου μιλώντας για το πως τα κράτη φτάνουν να χρωστάνε χωρίς να υπάρχει λόγος, φτάνει και στο παράδειγμα της Ελλάδας με μια μεγάλη έκπληξη (για εμάς) στο τέλος. Επίσης δίνει νόημα στη φράση «λεφτά υπάρχουν», μιας που είναι πέρα για πέρα μια μεγάλη αλήθεια.

Στο δεύτερο βίντεο μιλάει για το έγκλημα του δανεισμού μας και για το πως ΚΑΝΟΝΙΚΑ γίνονται αυτές οι διαπραγματεύσεις, όταν σε κυβερνάνε πολιτικοί και όχι πίθηκοι.

πως θα βγούμε από την κρίση by Nikos Kostopoulos

Ο Νίκος Κωστόπουλος, υποψήφιος με τη ΝΔ, προτείνει ουσιαστικές λύσεις για το πως να πιάσουμε τους μεγαλοκαρχαρίες του οικονομικού εγκλήματος που έχουν ρίξει τη χώρα στο τέλμα της φτώχειας και της ανεργίας.

Καταπιάνεται με το τεράστιο πρόβλημα των ρακοσυλλεκτών στους κάδους και τονίζει πως:

«Η μαζική αυτή λεηλασία των κάδων συνιστά μια πρωτόγνωρη μορφή παραοικονομίας. Το φαινόμενο είναι ευρέως διαδεδομένο στην Ευρώπη, παρόλα αυτά οι επιπτώσεις στη χώρα μας είναι πολλαπλασιαστικά μεγαλύτερες. Γίνεται αντιληπτό πως αφού σε όλες αυτές τις συναλλαγές δεν πληρώνεται κανένας φόρος, δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος παραεμπορίου.

Τα διαφυγόντα κέρδη για το κράτος είναι τεράστια και η οικονομική αιμορραγία από τη μη καταβολή φόρων, γίνεται σαφώς πιο αισθητή στη παρούσα οικονομική συγκυρία.

Η εικόνα αυτή δημιουργεί ακόμα πιο άσχημη και αλγεινή εντύπωση, όταν λαμβάνει χώρα σε κεντρικούς πεζοδρόμους και μεγάλους εμπορικούς δρόμους».

Συμπέρασμα:

Όχι μόνο μας βάζουν μέσα οι λεχρίτες, αλλά μας χαλάνε και το image.

Αυτές είναι ουσιαστικές προτάσεις για το πως θα βγούμε από την κρίση. Οι ρακοσυλλέκτες μας έφεραν έως εδώ, και αν δεν υπήρχαν αυτοί όλα θα δούλευαν ρολόι. Κάτι μεγαλοβιομήχανοι που δεν πληρώνουν ποτέ φόρους αλλά και επιδοτούνται όποτε γουστάρουν, όσα κανάλια χρωστάνε εκατομμύρια ευρώ αλλά δεν τους ακουμπάμε γιατί μας κάνουν την προπαγάνδα μας, οι συνάδελφοι πολιτικοί που έχουν φάει κάτι δις και τα έχουν βγάλει έξω, είναι σταγόνα στον ωκεανό μπροστά σε αυτή τη μάστιγα.

Επίλογος

Ο κ. Νίκος Κωστόπουλος είναι μεταξύ άλλων και σύμβουλος επιχειρήσεων. Είναι σαν να μας συμβουλεύει για την επιχείρησή μας, και να μας λέει ότι δεν πάμε καλά γιατί αγοράζουμε ακριβούς συνδετήρες για τα έγγραφά μας.

Πηγή: tvxs.gr

το δικαίωμα να είσαι άνθρωπος

Ζούμε μια μεγάλη παγκόσμια κρίση. Δεν εννοώ μόνο οικονομική. Ζούμε μια εποχή, που όλοι από ό,τι βλέπω, συμφωνούμε τουλάχιστον στο ότι κάποιοι άλλοι έχουν χαράξει τη μοίρα μας στα πλαίσια ενός «μεγάλου σχεδίου», και οδηγούν την ανθρωπότητα προς την υλοποίησή του.

Το σχέδιο αυτό έχει πολλές επιπτώσεις στη ζωή μας. Την έχει αλλάξει δραματικά. Οι νέοι το καταλαβαίνουν και αγωνίζονται, αλλά πιστεύω ότι μόνο κάποιες ηλικίες (από τους μεσήλικες και πάνω) μπορούν πραγματικά να έχουν πλήρη εικόνα, λόγω του ότι έχουν παραστάσεις και από άλλες εποχές, καλύτερες από τη σημερινή.

Το θέμα μας είναι σήμερα ποιες επιπτώσεις είναι αυτές. Πως έχει αλλάξει η ζωή μας. Τι ακριβώς έχει αλλάξει. Και το σημαντικότερο, τι είναι το χειρότερο απ’ όλα.

Πιθανές απαντήσεις: «είμαστε φτωχοί», «είμαστε άνεργοι», «δεν μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας τουλάχιστον ό,τι πρόσφεραν οι γονείς μας σε εμάς, ή και ακόμα κάτι παραπάνω», «έχουμε ανασφάλεια, δεν νιώθουμε σίγουροι, δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει», «μας εξοργίζει το γεγονός ότι κάποιοι άλλοι αποφασίζουν για εμάς» και πολλά άλλα. Απόλυτα σωστά, δεν μπορώ να πω τίποτα. Είναι όμως κάτι που βρίσκω ότι είναι χειρότερο όλων αυτών. Και για να σας το πω, θα πρέπει να σας πω μια αληθινή ιστορία.

Έχω μια γνωστή που έχει κάνει εγχείρηση καρδιάς. Σχετικά μεγάλη γυναίκα, λίγο πάνω από τα 60. Δεν κάνει να κουράζεται, όπως της έχει πει ο γιατρός. Αλλά άνθρωπος είναι και αυτή. Βλέπει μια ωραία μέρα έξω. Την έχει φάει η κλεισούρα. Θέλει να βγει να αναπνεύσει λίγο καθαρό αέρα. να κάνει ένα περίπατο ρε αδερφέ. Έστω και με όποιο ρυθμό της επιτρέπει η υγεία της. Ανθρώπινο.

Ξεκινάει λοιπόν ένα πρωινό μιας τέτοιας μέρας, να πάει να μαζέψει λίγα χόρτα για να τα δώσει στα παιδιά της να φάνε κάτι υγιεινό. Ξεχάστηκε περπατώντας, και κάνοντας και στάσεις για να μην πιεστεί, έφτασε πιο μακριά από ότι είχε σχεδιάσει μιας και εκεί κοντά δεν έβρισκε ραδίκια που ήθελε. Ξεμάκρυνε 2 χιλιόμετρα περίπου. Άρχισε να μαζεύει χόρτα για αρκετή ώρα. Με αυτά και αυτά, μεσημέριασε.  Άρχισε να την χτυπάει ο ήλιος στο κεφάλι και καθώς είχε περπατήσει και πολύ για τα δεδομένα της, άρχισε να νοιώθει δυσφορία. Φοβήθηκε. Το τι έγινε παρακάτω το έμαθα όταν πήγα να τη βρω και μου τα είπε.

Αφού τρόμαξε λοιπόν, αναζήτησε βοήθεια. Κοντά της ήταν ένα περίπτερο. Επειδή τα παιδιά της μένουν μακριά από το σπίτι της, σκέφτηκε εμένα που ήξερε ότι μένω σε απόσταση 5 λεπτών από το σημείο που βρισκόταν. «Αν είναι κάτι σοβαρό να με προλάβει κάποιος». Με παίρνει στο κινητό. Δεν μπορεί να πάρει ανάσα να μιλήσει. Τόσο είχε λαχανιάσει. Δίνει το κινητό της στον περιπτερά να μου μιλήσει, και τρέχω αμέσως να την πάρω. Με το που φτάνω ανακουφίζομαι. Την βλέπω καλά. Είχε απλά λαχανιάσει και ήταν καλύτερα τώρα. Αφού της βάζω χέρι που δεν προσέχει και μου λέει το φυσιολογικό, άνθρωπος είμαι και εγώ ζήλεψα να κάνω ένα περίπατο, με ευχαριστεί που έτρεξα να τη βοηθήσω.

Της λέω «Σιγά τώρα, μην το συζητάς. Άνθρωποι είμαστε, αλίμονο». Και τότε, μου είπε κάτι που μου έκοψε τα γόνατα:

«Ξέρω τι λέω εγώ. Από τον πανικό μου, δεν σκέφτηκα να πάω αμέσως στον περιπτερά. Προσπαθούσα επί 10 λεπτά, επειδή ταξί δεν πέρναγαν, να σταματήσω κάποιο περαστικό αμάξι να με πάρει μπας και προλάβω να πάω σε κανένα νοσοκομείο. Πέρασαν πάνω από 100 αμάξια και κανένα δεν σταμάτησε. Ακόμα και μία κοπελίτσα που σταμάτησε ακριβώς εδώ μπροστά μου να ψωνίσει κάτι από το περίπτερο, αρνήθηκε να με πάρει. Τι σκατά φοβούνται, έγω δεν είχα κουράγιο ούτε να μιλήσω».

Αυτό είναι το χειρότερο που έχουμε χάσει σαν άνθρωποι. Την ανθρωπιά μας.

Ή για να το θέσω καλύτερα: Ο κόσμος που έχουν δημιουργήσει για εμάς, η εγκληματικότητα που νομοτελιακά έχει φτάσει στα ύψη σε ένα τέτοιο είδος κοινωνίας, τα κανάλια της τηλεόρασης που μας πετάνε στη μούρη όλη μέρα και με κάθε τρόπο, όλες τις σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης ψυχής, και ό,τι άλλη ψυχολογική φθορά και αλλοίωση μπορεί να συνεπάγεται ένας κόσμος σαν το δικό μας, μας έχουν υποσυνείδητα πείσει ότι είναι επικίνδυνο να συμπεριφέρεσαι ως άνθρωπος με ανθρωπιά. Δεν αξίζει τον κόπο να πάρεις ένα τέτοιο ρίσκο. Καλύτερα να πεθάνει ο άλλος παρά εσύ.

Αυτή για μένα είναι η ρίζα του κακού. Γι’ αυτό ανεχόμαστε ακόμα αδικίες σε βάρος μας, που άλλοι, σε άλλες εποχές, θα είχαν κάνει με τη μία πόλεμο για να αποκαταστήσουν.

Όταν είσαι, και αισθάνεσαι άνθρωπος, δεν ανέχεσαι να σου πάρει κανείς την ανθρωπιά σου ή οποιοδήποτε άλλο αναφαίρετο δικαίωμα σου, και πολεμάς για αυτό.

Μήπως έχει έρθει η ώρα να πολεμήσουμε και εμείς, για να κερδίσουμε και πάλι την ελευθερία να είμαστε άνθρωποι;