η ελευθερία δεν είναι δικαίωμα, αλλά επιλογή

Μια καταπληκτική απεικόνιση της πραγματικότητας και ένα μήνυμα που δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης. Σήμερα την ανακάλυψα τυχαία, ψάχνοντας κάτι άλλο.

Μόλις την είδα, αμέσως θυμήθηκα ένα περιστατικό που έζησα πριν πολλά χρόνια και θα σας περιγράψω εν συντομία.

Παλιά, σε μία κρίση καλοσύνης που είχα, άνοιξα το κλουβί του καναρινιού μου για να το ελευθερώσω. Σκεφτόμουνα ότι «είναι άδικο, ακόμα και για ένα ζώο, να ζει φυλακισμένο». Κάθισα λοιπόν και το παρατηρούσα, καθώς εκείνο κοίταγε αποσβολωμένο την ανοιχτή πόρτα του κλουβιού. Το καναρίνι το σκέφτηκε για λίγη ώρα, και μετά πήδηξε και στάθηκε ακριβώς στο κατώφλι της εξόδου. Για ένα-δύο λεπτά κοίταγε μία έξω και μία μέσα στο κλουβί. Το σκεφτόταν. Είχε 2 επιλογές. Να μείνει εκεί που ήξερε ότι υπάρχει φαγητό, έστω και με το αντίτιμο της στέρησης της ελευθερίας, ή να ζήσει ελεύθερο παίρνοντας την ευθύνη να βρίσκει φαγητό και να επιβιώνει μόνο του. Μετά από καναδύο λεπτά σκέψης λοιπόν, το καναρίνι μου ξαναγύρισε μέσα στο κλουβί του, όπου και έζησε μέχρι να πεθάνει από γηρατειά.

Μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Στην πραγματικότητα δεν το είχα ξαναδεί ή ακούσει. Για αυτό το λόγο την άλλη μέρα πήγα στο κατάστημα που το είχα αγοράσει για να ρωτήσω αν αυτό γίνεται. Ο καταστηματάρχης εκτός από ενημερωμένος για τη δουλειά του, αποδείχθηκε και άνθρωπος φιλοσοφημένος και σωστός στις απόψεις του. Αφού του περιέγραψα τι συνέβει, μου εξήγησε:

– «Φίλε μου, εγώ το έχω ξανακούσει αυτό, και πολλές φορές το παθαίνουν αυτά τα πουλιά«.

– Ποια είναι δηλαδή «αυτά τα πουλιά»;

– «Άκουσε. Τα πουλιά που πιάνουν διάφοροι με παγίδες, ξώβεργες ή ο,τιδήποτε άλλο και μετά φυλακίζονται, έχουν το ένστικτο της ελευθερίας μέσα τους όπως άλλωστε είναι και στη φύση τους. Αν ανοίξεις την πόρτα σε τέτοιο πουλί, δεν θα προλάβεις να το δεις να φεύγει. Το δικό σου πουλί, προφανώς είναι από αυτά που εκτρέφονται σε κλούβες για γενεές επί γενεών. Αυτά τα πουλιά μετά από κάποιες γενεές αιχμαλωσίας, αρχίζουν και χάνουν αυτό το ένστικτο. Φτάνει η στιγμή που οι γονείς-πουλιά, και αφού έτσι έμαθαν, διδάσκουν στο παιδί τους ότι δεν υπάρχει άλλος κόσμος από αυτόν που ζούνε, δηλαδή το κλουβί. Έτσι έγινε και με το δικό σου πουλί. Προφανώς φοβήθηκε να βγει σε έναν κόσμο άγνωστο. Κάνεις λάθος. Δεν είχε 2 επιλογές στο μυαλό του, αλλά μόνο μία«.

Αφιερωμένο σε «αυτούς τους ανθρώπους» που πάσχουν από την ίδια ασθένεια, και από ανασφάλεια πιστεύουν ότι ο μόνος κόσμος που υπάρχει, και οι μόνες επιλογές που έχουμε, είναι αυτές που προσπαθεί να μας επιβάλλει το σύστημα.

Μήπως αν συνεχίσουμε να δεχόμαστε ό,τι μας επιβάλλουν, φτάσουμε να γίνουμε και εμείς «ένα από αυτά τα πουλιά»; Μήπως ήδη είμαστε και δεν το έχουμε καταλάβει ακόμα;

Μήπως πρέπει επιτέλους να περάσουμε αυτή τη γαμωπόρτα που χωρίζει τη ζωή από την αληθινή ζωή;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s