Αλέκα Παπαρήγα: «Έχω ένα πρόβλημα για κάθε σου λύση»

Πρόλογος

Όσοι με παρακολουθούν γνωρίζουν ήδη ότι δεν είμαι κολλημένος με κάποιο κόμμα. Ποτέ δεν ήμουν. Γνωρίζουν επίσης, ότι για αυτόν το λόγο δεν κάνω διακρίσεις και τα χώνω σε όλους ανεξαιρέτως όταν κάτι δεν μου αρέσει, όποιος και αν το έκανε. Σαν ψηφοφόρος ήμουν πάντα στους αναποφάσιστους. Ψήφιζα, είτε όποιον για κάποιο λόγο «με είχε ψήσει» όπως έγινε με τον Ανδρέα, είτε την αντιπολίτευση γιατί  πίστευα ότι πρέπει να έρθει άλλη κυβέρνηση για να αλλάξουν τα πράγματα, είτε κάποιον άλλο επειδή πίστευα σε κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο. Όπως ήδη καταλάβατε έχω ψηφίσει και ΠΑΣΟΚ, και Νέα Δημοκρατία και αριστερά στο παρελθόν. Όπως επίσης έχω ψηφίσει και μικρά κόμματα που δεν μπήκαν ποτέ στη βουλή, όπως επίσης έχω ρίξει και λευκό ή άκυρο ή έχω κάνει αποχή.

Με το σκεπτικό λοιπόν που ψηφίζω πάντα, χθες έριξα την ψήφο μου σε αντιμνημονιακό κόμμα. Με την ελπίδα ότι θα μεγαλώσουν αυτές οι δυνάμεις. Στην καλύτερη περίπτωση για να συνεργαστούν, να κυβερνήσουν και να αποφασίσουν:

«Δεν αναγνωρίζουμε κανένα μνημόνιο. Δεν αναγνωρίζουμε τι έκανε η προηγούμενη κυβέρνηση η οποία όχι μόνο δεν εκλέχθηκε, αλλά και ετσιθελικά υπέγραψε την καταδίκη του λαού που μας ψήφισε. Αρνούμαστε να πληρώσουμε και σε όποιον αρέσει. Δεν αναγνωρίζουμε κανένα ψεύτικο χρέος. Το μόνο χρέος που έχουμε είναι να υπάρξει ανάπτυξη στην Ελλάδα και να δώσουμε μια αξιοπρεπή ζωή στους Έλληνες. Αν συμφωνείτε με αυτά και θέλετε να μας βοηθήσετε, μένουμε στην Ευρώπη. Αν μας κάνετε μαγκιές, φεύγουμε, διαλύεστε και πνίγεστε μαζί μας. Εμείς έτσι και αλλιώς, δεν έχουμε πολλά να χάσουμε. Διαλέξτε».

Άλλωστε, η Ελλάδα είναι στην ισχυρή θέση και τους κρατάει από τα αρχίδια. Όποιος δεν το έχει καταλάβει ακόμα, είναι αφελής και έχει καταπιεί αμάσητες τις παπαριές που του σερβίρει η TV. Σε αδύναμη θέση μας κρατούν οι πολιτικοί μας. Αυτό θέλουν να πιστεύουμε και αυτό μας λένε συνέχεια μέχρι να το πιστέψουμε. Μύθος.

Αυτό ήταν για μένα το ιδανικό σενάριο. Αν τελικά δεν γινόταν αυτό και ξανακυβερνούσαν ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, έλπιζα σε μια συνεργασία αντιμνημονιακών με σκοπό μια ισχυρή αντιπολίτευση που θα τους έκανε τη ζωή κόλαση και θα μαχόταν για το δίκιο του Έλληνα.

Προεκλογικά συμπεράσματα

Μίλησα για τις εκλογές με πολλούς φίλους, γνωστούς και άλλους που ξέρω από το facebook και το twitter. Άνθρωποι διαφορετικών πεποιθήσεων ο καθένας. Παρ’ όλες τις μικρές, ασήμαντες, αλλά και αναπόφευκτες διαφωνίες που είχαμε, η συντριπτική πλειοψηφία όλων μας συμφωνούσε σε ένα πράγμα. Πρέπει να αλλάξουμε την κατάσταση και να διώξουμε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Παραφωνία ήταν μόνο κάποια ελάχιστα βολεμένα κομματόσκυλα από τα 2 κόμματα, που είτε απέφευγαν να πάρουν μέρος στη συζήτηση από ντροπή γιατί δεν είχαν επιχειρήματα, είτε προσπαθούσαν να αλλάξουν την κουβέντα. Μάταια αγόρι μου. Δεν μπορείς να ξεφύγεις πια.

Λίγο πριν ξεκινήσει η ροή των αποτελεσμάτων, έχω στο μυαλό μου κάποια ξεκάθαρα συμπεράσματα που έχω αποκομίσει, και έχω χωρίσει τους ψηφοφόρους σε τέσσερις μεγάλες κατηγορίες:

1. Τα κομματόσκυλα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, θα παραμείνουν κομματόσκυλα. Θα αισθανθούν άβολα γιατί θα χάσουν τον περίγυρό τους που ήταν κάπως πιο αντικειμενικοί, αλλά είναι τελιωμένοι πνευματικά. Δεν έχει μείνει ζωντανό ούτε ένα εγκεφαλικό κύταρρο. Άστους αυτούς, δεν έχουν σωτηρία.

2. Οι πιο πολλοί στην δική μου κατηγορία, αυτοί που δεν προσκολλήθηκαν ποτέ σε συγκεκριμένο κόμμα δηλαδή, έχουν μοιρασθεί κυρίως σε τρεις υποκατηγορίες. Σε όσους θα ψηφίσουν Καμμένο, σε όσους θα ψηφίσουν αριστερά κόμματα και σε όσους ψηφίσουν μικρά ή νέα κόμματα. Όλοι με αντιμνημονιακή κατεύθυνση πάντως, είτε από πίστη στην αλλαγή είτε λόγω αντίδρασης και διαμαρτυρίας.

3. Οι αριστεροί θα ψηφίσουν αριστερά κόμματα.

4. Άλλοι που πάντα ψήφιζαν μικρότερα κόμματα, και άλλοι που θα ρίξουν λευκό, άκυρο ή θα απέχουν.

Βλέποντας τη ροή

Βλέποντας τη ροή των αποτελεσμάτων, την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ και τις δηλώσεις των αρχηγών, επικεντρώνομαι στην αριστερά. Για τον Καμμένο ήταν κάπως αναμενόμενο, αλλά το ζουμί είναι στην αριστερά. Ο Τσίπρας μας προέκυψε γκανιάν. Αρχίζω να αποκωδικοποιώ το σκεπτικό και να ελπίζω για το μέλλον.

Ακόμα και άνθρωποι που δεν είναι αριστεροί «εκ φύσεως» (ας το πούμε έτσι) ψήφισαν αριστερά κόμματα με την ελπίδα ότι θα συνεργαστούν και θα σχηματίσουν μια κυβέρνηση που θα κάνει κάτι ώστε, τουλάχιστον να καταργήσουμε το μνημόνιο σε πρώτη φάση. Άλλοι πάλι τους ψήφισαν από αντίδραση για αυτά που περνάμε. Αυτό, αν σήμερα υπήρχε ακόμα η αριστερά και η δεξιά όπως πριν πολλά χρόνια, θα λεγόταν «ρεαλιστικό εκλογικό άλλοθι«. Στις μέρες μας όμως, ένας Έλληνας ψηφοφόρος δεν χρειάζεται άλλοθι για να ψηφίσει οποιονδήποτε θα τον βγάλει από την κρίση ή ακόμα και από το ευρώ (όπως το βλέπει ο καθένας).

Όσοι από την άλλη είναι αριστεροί «εκ φύσεως», ψήφισαν όποιο αριστερό κόμμα εκφράζει τον καθένα, μιας και υπάρχουν κάποιες «ιδεολογικές διαφορές» μεταξύ τους, όπως έχουμε ακούσει να λένε οι ηγέτες τους κατά καιρούς. Μεταξύ μας, στα αυτιά μου ακούγεται εντελώς σουρρεαλιστικό αυτό: «Αριστερά κόμματα με διαφορές ιδεολογίας«. Παρ’ όλα αυτά, και αυτοί οι ψηφοφόροι ήλπιζαν ή ακόμα και απαιτούσαν το ίδιο. Μια αριστερή συνεργασία. Τουλάχιστον αυτό άκουγα εγώ με όσους συζητούσα. Παλαιότερα, θα το απέδιδα πιο πολύ στο απωθημένο του αριστερού να γίνει κάποτε κυβέρνηση. Τώρα φυσικά όχι, γιατί έτσι και αλλιώς όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Δεν έχουμε πλέον η πολυτέλεια να ακολουθούμε τις ιδεολογίες ως δόγματα.

Χθες το βράδυ, αυτή η ελπίδα φάνηκε να γίνεται εφικτή πραγματικότητα. Τα αποτελέσματα των εκλογών που έβλεπαν όλοι μπροστά στην τηλεόρασή τους ήταν αδιαμφισβήτητα. Οι Έλληνες, είχαν δώσει στην αριστερά την ευκαιρία της. Τα κόμματα αυτά, παρ’ ότι ποτέ δεν κατάφεραν να ενωθούν και να σχηματίσουν μια μεγάλη παράταξη, τώρα θα μπορούσαν τουλάχιστον να το καταφέρουν αυτό με μια συνεργασία. Ο Τσίπρας το είχε ζητήσει και πριν τις εκλογές, και εκείνη ακριβώς τη στιγμή τον έβλεπα και εγώ να το ξαναλέει. Ο Σύριζα έκανε και πάλι άνοιγμα σε όλα τα αριστερά κόμματα. Τουλάχιστον για διάλογο, και βλέπουμε που μπορούμε να συμφωνήσουμε. Λογικό, έτσι γίνεται η αρχή. Και joker ο Καμμένος, αυτό που το πας. Όλα έμοιαζαν ιδανικά.

Είμουν ευχαριστημένος από αυτά που έβλεπα. Εντελώς ικανοποιημένος όχι, σίγουρα όχι. Κάποια πράγματα με ενοχλούσαν πολύ, παρ’ όλο που το μεγαλύτερο μέρος της Ελλάδας πανηγύριζε. Με ενοχλούσε ας πούμε που ΠΑΣΟΚ και ΝΔ πήραν αυτά τα ποσοστά. Δεν ήθελα να έχουν την παραμικρή ελπίδα να κυβερνήσουν. Ήθελα να πονέσουν ακόμα πιο πολύ. Με ενοχλούσε που ο χάρτης της Ελλάδας ήταν «μπλε» παρ’ όλο το μικρό γενικότερα ποσοστό της ΝΔ. Αυτό μου έλεγε ότι πολλοί Έλληνες ακόμα πιστεύουν ότι, είτε η ΝΔ μπορεί να αλλάξει την κατάσταση, είτε δεν έχει το ίδιο ποσοστό ευθύνης με το ΠΑΣΟΚ. Με ενοχλούσε που, η κατά τα άλλα συμπεθάστατη (και ειδικά για εμένα που έχω και πολλούς φίλους από το νησί) Κρήτη, δεν μπορεί να ξεκολήσει με τίποτα από το ΠΑΣΟΚ ακόμα και τώρα. Πολλά με ενοχλούσαν.

Όμως μέσα μου επίσης σκεφτόμουνα: «Να είσαι ρεαλιστής και να είσαι ευχαριστημένος ρε αχάριστε. Δεν έγινε και πόλεμος για να αλλάξουν όλα σε μια μέρα. Εκλογές έγιναν. Και μάλιστα έγινε μια πολύ καλή αρχή». Αφού για πολλή ώρα το συναίσθημα που ζητούσε εκδίκηση συγκρούστηκε με τη λογική που ζητούσε ρεαλιστικές λύσεις, είπα να δώσω τόπο στην οργή και να ψηφίσω λογική.

Τελικά ναι. «Είμαι ευχαριστημένος διάολε, ο κόσμος επιτέλους ξύπνησε και αντέδρασε στο μεγαλύτερο μέρος του. Υπάρχει ελπίδα. Άμα συνεργαστούν οι αριστεροί μεταξύ τους ή ακόμα καλύτερα πάρουν μαζί τους και τον Καμμένο, θα βγάλουν κυβέρνηση και θα….»

Η ελπίδα κράτησε 5 λεπτά

Έως ώτου δηλαδή βγει η Αλέκα Παπαρήγα να κάνει δηλώσεις, και να βγουν από το στόμα της τα ίδια σκατά που ακούμε τόσα χρόνια: «ΟΧΙ». Μέσα μου ξαναφούντωσε η οργή. Οργή μεγαλύτερη ακόμα και από το μίσος μου για αυτούς που μας έκαναν υπόδουλους της Γερμανίας. Πνίγομαι από αγανάκτηση. «Δεν γίνονται αυτά ρε πούστη μου. Απλά δεν γίνονται. Μια Παπαρήγα να καταδικάζει την μοναδική ελπίδα που υπάρχει. Γιατί μπορεί. Γιατί έτσι γουστάρει». Πνίγομαι ακούγοντας τους αναλυτές να λένε ότι χωρίς το ΚΚΕ δεν βγαίνουν τα νούμερα. Καταριέμαι τον εαυτό μου που βγήκα αληθινός όταν έφτιαξα εκείνη την σατυρική προεκλογική αφίσα του ΚΚΕ πριν 2 μήνες περίπου. Σατυρική μεν, προφητική δε. Που να φανταστώ τότε, ότι αυτή η μακέτα θα με στοίχειωνε τώρα γελώντας μου ειρωνικά. Το φαινόμενο της πεταλούδας.

Σε ένα παράλληλο σύμπαν

Δεν μπορώ με τίποτα να πιστέψω ότι αυτό το απόλυτο «ΟΧΙ» εκφράζει την πλειοψηφική γνώμη των ψηφοφόρων του ΚΚΕ. Δεν μπορεί εκτός αν, όπως η Παπαρήγα, ζούνε και αυτοί αλλού. Η Αλέκα ζει ακόμα σε μια παράλληλη πραγματικότητα, όπου υπάρχει και εφαρμόζεται ο αγνός πρωτογεννής κομμουνισμός που «εκφράστηκε από τον ίδιο το Χριστό με τη ρήση: Ο έχων δύο χιτώνας, να δίνει τον έναν». Δεν είναι δική μου σκέψη. Είναι μια άποψη που έχω ακούσει από πολλούς ανθρώπους που δεν είναι καν αριστεροί. Φαντάζομαι ότι πολλοί από εσάς θα έχετε ακούσει το περιβόητο «ο πρώτος κομμουνιστής ήταν ο Χριστός». Το αναφέρω μόνο ως ένδειξη μιας ουτοπίας που έχει τυφλώσει το μυαλό της. Έτσι σκέφτεται. Τυφλά και δογματικά. «ΟΧΙ». Ο Μεταξάς θα αισθάνεται λίγο άβολα σήμερα.

Στο δικό μας σύμπαν

Για αυτό το λόγο που ανέφερα παραπάνω η Παπαρήγα δεν θέλει να είμαστε στην Ευρώπη. Όχι για την ίδια την Ευρώπη σαν ιδέα. Άλλωστε αν η Ευρώπη λεγόταν Σοβιετική Ένωση, κάτι το οποίο θα ήταν και πάλι ένας συνασπισμός κρατών, θα την υποστήριζε. Όμως πιστεύει τόσο τυφλά σε έναν κομμουνισμό που έτσι και αλλιώς έχει καταρρεύσει και δεν υφίσταται πια, που δεν βλέπει ότι οι καιροί έχουν αλλάξει και χρειάζονται άλλες προσεγγίσεις. Πρέπει να γίνει μια αρχή, για να επιτύχουμε βήμα-βήμα αυτό που έχουμε ως στόχο.

Αν είμουν η Παπαρήγα

«Είμαι η Παπαρήγα. Βλέπω το λαό να δίνει στην αριστερά μια ιστορική ευκαιρία. Την αρπάζω. Προτιμώ να είμαστε εκτός Ευρώπης, αλλά δέχομαι προς το παρόν να μείνουμε, αν με αυτό καταφέρω να αλλάξω ζωή του Έλληνα προς το καλύτερο. Δεν γαμιέται, οι καιροί άλλαξαν. Συνεργάζομαι με τον Τσίπρα και τους υπόλοιπους με μια μικρή υποχώρηση αλλά έναν απώτερο σκοπό. Αφού καταργήσουμε το μνημόνιο και ανασάνει ο κόσμος, μετά θα τους πείσω ότι πρέπει να είμαστε και εκτός ευροζώνης. Έχω εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μου. Έχω επιχειρήματα. Θα τα καταφέρω. Και σίγουρα, τα πράγματα είναι πιο εύκολα όταν είσαι κυβέρνηση. Έτσι και αλλιώς δεν έχουμε καμιά άλλη προοπτική ως κόμμα από το να γκρινιάζουμε διαρκώς για όλα, και να οργανώνουμε διαδηλώσεις. Ο Έλληνας άλλαξε, καιρός να αλλάξουμε και εμείς».

Καταδίκη χωρίς δίκη

Η Παπαρήγα όμως δεν είναι εγώ, που προσπαθώ να ελιχθώ για να επιζήσω. Η Παπαρήγα είναι ΒΡΑΧΟΣ ΑΚΛΟΝΗΤΟΣ. Δεν κάνει κωλοτούμπες. Δεν αλλάζουν οι ιδέες της. Αυτό ξέρει, αυτό εμπιστεύεται. Έτσι μάθαμε από τους προγόνους μας. «Όχι στην Ευρώπη, με όποιο κόστος». Και όχι μόνο διαφωνεί ριζικά με όποιον σκέφτεται διαφορετικά, αλλά και τον καταδικάζει. Όπως καταδίκασε και τον Τσίπρα επειδή έχει το θράσσος να θέλει Ευρώπη αλλά χωρίς μνημόνιο και με καλύτερους όρους. Καταδίκη χωρίς δίκη. Έτσι απλά, και δεν το συζητάμε κιόλας. Τι να συζητήσουμε, αφού ξέρουμε ότι εμείς έχουμε δίκιο. Ο Στάλιν να κερδίζει, και οι άλλοι να πάνε να γαμηθούνε.

Το Σύνδρομο της Στοκχόλμης

Αυτή είναι η σχέση που έχει η Παπαρήγα με την αντιπολίτευση. Δεν θέλει να κυβερνήσει ρε παιδί μου, τόσο δύσκολο είναι να το καταλάβεις; Την φοβίζει η προοπτική να κυβερνήσει. Αφού το μόνο που ξέρει είναι να μάχεται εναντίον του πρώτου κόμματος. Ο αγώνας ενάντια σε οτιδήποτε είναι και ο αυτοσκοπός της. Είναι το ίδιο το αίμα της και ο αέρας που αναπνέει. Αυτό κάνει τόσα χρόνια, δεν ξέρει να κάνει τίποτα άλλο. Αντιεξουσιαστικοί αγώνες όποιος και αν είναι εξουσία. Όχι σε αυτό που προτείνει το πρώτο κόμμα, ό,τι και αν είναι αυτό. Α-Α-Α. » Αγώνας-Αντίσταση-Ανταρτοπόλεμος». Τα τρία άλφα που ορίζουν το λόγο ύπαρξης του ΚΚΕ. Τουλάχιστον όπως η ίδια το αντιλαμβάνεται. Όχι σε όλους, όχι για όλα.

Είμαι σίγουρος, ότι αν αύριο της λέγανε όλα τα άλλα πολιτικά κόμματα «είμαστε μαζί σου. Μπες μπροστά και κυβέρνησε και θα κάνουμε ότι μας πεις. Είσαι η ελπίδα μας. Προχώρα» θα βραχυκύκλωνε, μέχρι του σημείου να αρνηθεί από αντίδραση. Είναι ικανή να βρίσκεται στην κυβέρνηση και να αυτοαντιπολιτεύεται.

Επίλογος

Δεν ξέρω τι λένε τα νούμερα, τελικά. Αν θα μπορέσει να βγει μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση χωρίς το φάντασμα της Παπαρήγα δηλαδή όπως ελπίζω, ή αν θα καταφέρει να κυβερνήσει ο σωτήρας Αντωνάκης ή αν θα χρειαστούν εκ νέου εκλογές.

Αυτό που ξέρω όμως, είναι ότι η πολιτική της Αλέκας Παπαρήγα και το κολλημένο της μυαλό, πάντα στερούσαν από το ΚΚΕ την προοπτική να καθιερωθεί στο μυαλό του Έλληνα ως το πραγματικά λαϊκό κόμμα. Αλλιώς τα ποσοστά του θα ήταν σίγουρα μεγαλύτερα. Πολιτική, την οποία μπορώ πλέον ξεκάθαρα να την συνοψίσω σε 3 φράσεις:

«Έχω δίκιο, ακόμα και όταν έχω άδικο».  Βαθύτατα δημοκρατικό.

«Όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εχθρός μας».  Βαθύτατα αμερικανικό.

«Έχω ένα πρόβλημα σε κάθε σου λύση».  Βαθύτατα Παπαρήγα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s