μια φανταστική ιστορία: «Οι τρεις αποφάσεις»

Αυτή τη φωτογραφία την είδα σήμερα να κυκλοφορεί στον Ελληνικό αραχνοϊστό (διαδίκτυον, εις την βαρβαρικήν). Μετά την αναπόφευκτη αηδία της πρώτης εντύπωσης, μπήκε σε λειτουργία η λογική και μιλώντας μου σε αυστηρό τόνο μου εξήγησε το προφανές.

«Γιατί εκπλήσσεσαι ρε μεγάλε; Αυτός μεγάλωσε με το κόμμα. Και άκου και την ιστορία του, γιατί εσύ είσαι κορόιδο και σκέφτεσαι συναισθηματικά. Όλα εγώ πρέπει να στα εξηγώ».

Αυτός που λες, είχε ένα πατέρα κυνηγό, πολύ μάγκα. Του έκοβε ρε παιδί μου του ανθρώπου. Θεία φώτιση, κληρονομικό χάρισμα, πες το όπως θες. Ο πατέρας του, του έλεγε από την παιδική κιόλας ηλικία: «Παιδί μου, για να πας μπροστά στη ζωή υπάρχουν 2 τρόποι. Ή θα γίνεις ο κυνηγός ή το κυνηγόσκυλο. Ποτέ όμως μη γίνεις το κυνήγι». Βέβαια ο μικρός δεν καταλάβαινε τότε, αλλά μεγαλώνοντας αποκωδικοποίησε το μήνυμα του πατέρα του και άρχισε να το εφαρμόζει. Και επειδή δεν του έκοβε αρκετά για να γίνει ο κυνηγός, αποφάσισε να γίνει το κυνηγόσκυλο.

Η πρώτη σημαντική απόφαση της ζωής του – ποιον κυνηγό να υπηρετήσει δηλαδή – αποδείχθηκε και η πιο εύκολη. Ήταν τότε που άρχισε να λάμπει το άστρο του Ανδρέα Παπανδρέου. Βλέποντάς τον και παρατηρώντας την απήχηση που είχε στον κόσμο, και το πως μπορούσε να πείσει μια ολόκληρη Ελλάδα για όποιο θέμα ήθελε ακόμα και αν έλεγε προφανή ψέμματα, μαγεύτηκε. Αυτός είναι, είπε. «Με ένα βόλι ρίχνει κάτω 10 εκατομμύρια Έλληνες».

Άρχισε να τον ακολουθεί σε όλες τις ομιλίες του, Πάντα βρισκόταν όσο πιο κοντά του μπορούσε, πατώντας γέρους και γριές στο δρόμο για το πιο κοντινό σημείο της εξέδρας. Κρατούσε μια τεράστια σημαία του ΠΑΣΟΚ, πηδώντας και βγάζοντας άναρθρες κραυγές ηδονής σε κάθε φράση του αρχηγού. Τον ακολουθούσε σε όλη την Ελλάδα όπου και αν μίλαγε. Δεν άλλαξε όμως κάτι. Ο αρχηγός δεν τον είχε προσέξει ποτέ.

Τότε ήρθε η ώρα να πάρει μια 2η απόφαση. «Χμμμ, ο πατέρας όταν παίρνει καινούργιο κυνηγόσκυλο, δεν το βάζει αμέσως μόνο του να βρει το λαγό. Το βάζει για αρκετό καιρό δίπλα στα παλαιότερα κυνηγόσκυλα για να αποκτήσει πείρα». Άρχισε λοιπόν να εμφανίζεται στα κατά τόπους κιόσκια που μοίραζαν φυλλάδια και ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ. Συμφωνούσε με όλους σε ό,τι και αν έλεγαν και υμνούσε το κόμμα. Ζήτησε εθελοντικά να κολλάει αφίσες και να μοιράζει φυλλάδια στα καφενεία. Στον ελεύθερο χρόνο του έκανε βάρδιες στο κιόσκι ξεκουράζοντας όποιον δεν άντεχε άλλο. Γνωρίστηκε με πολύ κόσμο.

Μια μέρα τον πρόσεξε ένας υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος. «Πιστό σκυλί αυτός. Θα φανεί χρήσιμος, σκέφτηκε».

– «Έρχεσαι λίγο σε παρακαλώ;»

– Μάλιστα! Διατάξτε!!

– «Ξέρεις θα ήθελα μια χάρη αν μπορείς, γιατί εγώ δεν προλαβαίνω».

– Ό,τι θέλετε Πρόεδρε!

– «Ε, δεν είμαι και πρόεδρος…»

– Σας εύχομαι να γίνεται σύντομα πάντως!!

– «Μήπως θα μπορούσες να μοιράσεις αυτά τα φυλλάδια του φίλου μου του Υπουργού εδώ γύρω. Είναι καλός πολιτικός και νοιάζεται για την Ελλάδα. Να βοηθήσουμε και το κόμμα..»

– Πείτε πως έγινε!!

Έκανε τόσο καλή δουλειά, που ο δημοτικός σύμβουλος όχι μόνο του ξαναέδωσε θελήματα να κάνει, αλλά τον πρότεινε και σε άλλους συναδέλφους. Όλοι ήταν ευχαριστημένοι. Έκανε ο,τιδήποτε και το έκανε καλά. Δεν ζήταγε ποτέ αντάλλαγμα και έλεγε και ευχαριστώ που του έκαναν την τιμή να το αναλάβει αυτός.

Ο Ανδρέας βγήκε. Το ΠΑΣΟΚ ήταν κυβέρνηση. Ο ήρωάς μας συνέχισε να κάνει θελήματα και μετεκλογικά γνωρίζοντας όλο και περισσότερους πολιτικούς του κόμματος. Είχε πλέον γνωστούς υπουργούς, που δέχονταν να τους πάρει τηλέφωνο για μια δίλεπτη καλημέρα στο υπουργείο. Κάποιοι από αυτούς μάλιστα, του έδιναν που και που κανένα «χαρτζηλίκι για τα οδοιπορικά του». Η εξέλιξή του ήταν τέτοια, που κάποια στιγμή αισθάνθηκε ότι θα μπορούσε να ζητήσει κάτι.

Τότε πήρε την 3η σημαντική απόφαση της ζωής του. Να ζητήσει ρουσφέτι. Πλησίασε τον τότε υπουργό οικονομικών και του είπε:

– Ξέρετε έμαθα ότι θα βγει σε πλειστηριασμό το κυλικείο του υπουργείου οικονομικών

– «Ναι, το συμβόλαιο έληξε. Πρέπει να γίνει εκ νέου πλειστηριασμός, αυτό ορίζει ο νόμος».

– Ξέρετε υπουργέ μου, εγώ τόσα χρόνια στο κόμμα…αγώνες…πάντα δίπλα σας…αλλά δεν έχω τόσα χρήματα και είμαι και άνεργος τώρα…

– «Χμμμ, δεν έχεις και άδικο. Είμαστε όλοι ευχαριστημένοι από εσένα. Κάνε μια αίτηση, άσε το ποσό κενό, και θα δω τι μπορώ να κάνω. Μην τη δώσεις στην επιτροπή. Φέρτη αύριο στο γραφείο μου».

– Να είστε καλά!! Και από εμένα ΟΤΙ ΘΕΛΕΤΕ!!!

Τον άλλο μήνα ο ήρωάς μας ήταν ιδιοκτήτης κυλικείου του υπουργείου οικονομικών. Τότε άρχισαν τα μεγάλα κόλπα. κόλπα που δεν τα είχε φανταστεί. Το υπουργείο οικονομικών ήταν κομβικό. Όλοι οι υπουργοί πέρναγαν από εκεί συχνά. Και σχεδόν όλοι έπιναν ένα καφέ στο κυλικείο. Και καμιά φορά μίλαγαν για κάτι σοβαρό την ώρα που τους σέρβιρε τον καφέ, και τους ξέφευγε καμιά κουβέντα που δεν έπρεπε να μαθευτεί αλλού. Άρχισε να λέει εμπιστευτικά στον υπουργό οικονομικών ποιοι τον κακολογούσαν. «Μην με εκθέσετε σας παρακαλώ. εγώ επειδή σας εκτιμάω σας τα λέω». Έτσι έγινε επίσημος ρουφιάνος του υπουργού. Και να τα περισσότερα χαρτζηλίκια, εκτός του σίγουρου μεροκάματου. Οι δουλειές πήγαιναν καλά.

Με τον καιρό, ζύγισε τα πράγματα και άρχισε να δίνει tips  και σε άλλους υπουργούς που σύχναζαν στο μαγαζί του για το τι λένε οι υπόλοιποι για αυτούς. Είχαν πλέον ανοίξει οι ασκοί του Αιόλου. Όλοι τον είχαν ανάγκη. Η πληροφορία ήταν μεγάλο όπλο στα χέρια του και το είχε καταλάβει καλά.

Τα χρόνια πέρναγαν και αυτός κονόμαγε. Διόρισε και τα δύο του παιδιά στο δημόσιο. Ο γιος φύλακας στην Ακρόπολη. Η κόρη γραμματέας σε μεγάλο νοσοκομείο. «Και καβάτζα αρκετή για να μην ανησυχούμε. Δόξα το Θεό». Πάντα όμως με σεβασμό στους πολιτικούς, πάντα στην πρώτη γραμμή στις ομιλίες όταν του το επέτρεπε ο χρόνος του, και πάντα «ναι σε όλα» τα θελήματα που του ζητούσαν. Αυτό το τηρούσε πάντα ως Ευαγγέλιο, ακόμα και σε εποχές που πέρναγε δύσκολα λόγω οικονομικής κρίσης.

Τα λόγια του πατέρα του που είχε πεθάνει πριν κάποια χρόνια, είχαν πιάσει τόπο. Ακόμα και τώρα τον σκέφτεται μονολογώντας:

«Αχ ρε πατέρα. Ήσουν σοφός άνθρωπος. Όλα τα χρωστάω σε εσένα, σε ευχαριστώ».

Συμπέρασμα:

Τα πάντα στη ζωή είναι θέμα σωστών αποφάσεων και επιλογών.

Επίλογος

Δεν ξέρω τον κύριο αυτό στη φωτογραφία. Δεν ξέρω καν, αν η φωτογραφία είναι φετινή ή όχι. Πάντως ευχαριστώ όποιον την τράβηξε γιατί μου έδωσε αφορμή για ένα άρθρο που το ευχαριστήθηκα.

Αυτή η ιστορία είναι φανταστική, όμως:

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, γεγονότα, καταστάσεις, κομματόσκυλα και πολιτικούς της Ελλάδας, δεν είναι καθόλου τυχαία.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s